Je eerste massage: wat ik je wil vertellen
- Natalie Lefevere
- 7 jan
- 3 minuten om te lezen
Je eerste massage
"Ik heb nog nooit een massage gehad. Is dat raar?"
Nee. Dat is helemaal niet raar.
Integendeel. Ik vind het een eer dat ik je eerste ervaring mag zijn.
Maar ik snap de twijfel.
Want massage roept vragen op. Vooral als je het nog nooit hebt gedaan.
Dus laat me je meenemen.
In hoe het verloopt. Wat je kan verwachten. En vooral: wat je niet hoeft te vrezen.
Voor je komt
Je hebt geboekt. Je krijgt een bevestiging.
En dan begint het twijfelen waarschijnlijk.
"Moet ik iets meebrengen?"
Nee. Alleen jezelf.
"Moet ik me van tevoren wassen?"
Een douche is fijn, maar geen stress. Je haar hoeft niet gewassen.
"Wat trek ik aan?"
Iets comfortabels. Iets waarin je je op je gemak voelt.
Je hoeft niets te presteren.
Niet met je lichaam. Niet met hoe "ontspannen" je bent. Niet met hoeveel spanning je vasthoudt.
Je komt zoals je bent.
Als je binnenkomt
Ik zie het vaak. Nerveuze glimlach. Verontschuldigende blik. Gespannen schouders.
"Sorry dat ik zo gespannen ben."
"Sorry voor mijn lichaam."
"Sorry dat ik niet weet wat ik moet doen."
Stop met sorry zeggen.
Je bent welkom. Precies zoals je bent.
We drinken wat water. Even tijd om te landen.
Ik vraag hoe je je voelt. Waar je spanning zit. Of er iets is waar ik rekening mee moet houden.
Dit is geen verhoor. Het is een moment om te voelen: wat vraagt jouw lichaam vandaag?
Uitkleden
Ik toon je waar je je kleren mag leggen.
Dan houd ik een handdoek voor me gestrekt, zodat je je rustig kan uitkleden.
"Kleed uit tot waar je je comfortabel bij voelt. Je ondergoed mag aan."
De vraag die iedereen heeft: moet mijn onderbroek uit?
Nee. Tenzij je dat zelf wil.
Veel vrouwen houden hun onderbroek aan. Sommigen niet. Beide is oké.
Je wordt altijd bedekt met een handdoek. Alleen het deel dat ik masseer is zichtbaar.
Je privacy is heilig.
Tijdens de massage
Ik werk intuïtief. Dat betekent: geen vaste routine.
Ik voel waar je lichaam spanning vasthoudt. En ik blijf daar tot het zachter wordt.
"Moet ik iets doen?"
Nee. Gewoon zijn. Ademen. Voelen.
Er wordt niet gepraat, zodat je volledig in je lijf kan zakken.
"Wat als het pijn doet?"
Zeg het. Gewoon: "Dit is te veel."
Geen schaamte. Geen "sorry". Ik pas meteen aan.
Jij bepaalt de grenzen. Altijd.
Voorkom dat je zenuwstelsel een pijnprikkel uitstuurt en je alertheid activeert.
Weg ontspanning.
De stilte
Hier gebeurt het vaak.
Als je stil bent. Als je hoort: zachte muziek, mijn handen, je eigen adem.
Dan zakt er iets.
Die zakking. Die verzachting. Die toestemming om eindelijk los te laten.
Spanning houdt niet alleen je spieren vast. Het houdt ook emoties vast.
Als spanning loslaat, komt er ruimte. En soms vult die ruimte zich met wat je al maanden wegdrukte.
Dat is oké. Dat hoort erbij.
Na de massage
Ik laat je alleen. Even tijd om terug te komen.
Je kleedt je aan. Geen haast.
We drinken water. Ik vraag hoe het was.
"Mag ik eerlijk zijn?"
Altijd. Als het niet jouw ding was, wil ik dat weten. Als het fijn was, ook. Als je niet weet wat je ervan vindt, ook dat mag.
Wat je daarna voelt
Die avond: ontspanning. Zachtheid. Misschien een beetje sufheid.
Die nacht: vaak diepe slaap.
De dagen erna: helderheid. Ruimte. Spanning die minder snel terugkomt.
Maar soms ook: emoties.
Verdriet. Boosheid. Gevoelens die je niet kan plaatsen.
Dat is vrijlating. Dat is wat gebeurt als je lichaam eindelijk toestemming kreeg om los te laten.
Laat het komen. Het hoort erbij.
Wat ik je wil vertellen
Je hoeft niet perfect te zijn.
Je hoeft niet "goed" te zijn in ontspannen.
Je hoeft je niet te verontschuldigen voor je lichaam, je spanning, je emoties.
Je mag gewoon zijn.
Met alles wat erbij hoort.
En als je na je eerste massage denkt: "Dit is niets voor mij", dan is dat ook oké.
Maar geef jezelf die kans. Om te voelen. Om te zakken. Om te ontdekken wat er gebeurt als je eindelijk toestemming geeft om stil te staan.
Je verdient het.
Veel liefs,
Natalie
PS: Nog vragen? Stuur me gerust een berichtje. Ik beantwoord ze graag voordat je komt.





Opmerkingen