Mijn lichaam zegt stop. En ik luister niet.

Mijn lichaam zegt stop. En ik luister niet.

Ik schrijf dit met hoofdpijn.

Niet de eerste keer vandaag. Niet de eerste keer deze week.

Ik heb elke dag hoofdpijn. Constant. Sinds mijn hersenschudding.

En weet je wat het gekke is?

Ik blijf doorrennen.

Ook ik. Massagetherapeut. Iemand die anderen helpt luisteren naar hun lichaam.

Ook ik negeer de signalen.

De signalen

Mijn schouders kruipen omhoog. Naar mijn oren.

Mijn adem blijft hoog. In mijn borst. Oppervlakkig.

Ik word moe wakker. Elke ochtend. Alsof slapen meer uitput dan herstelt.

Kleine dingen irriteren me. Meer dan normaal.

Mijn lichaam zegt: "Stop. Rust. Adem."

Maar ik hoor het niet. Of ik wil het niet horen.

Want er is nog zoveel te doen. Zoveel dat "moet".

Herken je dat?

Waarom we niet luisteren

We zijn gewend om door te gaan.

Om onszelf onderaan de lijst te zetten.

Om te denken: "Ik ben niet zo erg als [vul maar in]. Die heeft het veel zwaarder."

Maar je lichaam vergelijkt niet.

Het voelt wat het voelt. Het vraagt wat het vraagt.

En als je blijft negeren, schreeuwt het harder.

Tot je geen keuze meer hebt. Tot je uitvalt.

De vijf signalen dat je lichaam om rust vraagt en die je niet mag negeren

1. Je schouders hangen aan je oren

Letterlijk. Als je nu even let op je schouders , waar zitten ze?

Opgetrokken? Gespannen?

Dat is je lichaam in permanente alarmstand. Klaar om te vechten of te vluchten.

Maar er is geen tijger. Alleen je to-do lijst.

2. Je adem is hoog en oppervlakkig

Leg je hand op je buik. Adem in. Beweegt je hand?

Als niet, zit je in stress-modus. Je zenuwstelsel denkt dat er gevaar is.

Diepe rust? Onmogelijk. Want je lichaam voelt zich niet veilig genoeg om te zakken.

3. Je wordt moe wakker

Je slaapt 7-8 uur. Maar je wordt uitgeput wakker.

Dat is geen slecht slapen. Dat is een zenuwstelsel dat niet kan uitschakelen.

Zelfs in je slaap blijft het "aan" staan.

4. Kleine dingen irriteren je enorm

Iemand die luid kauwt. Een bestuurder die te traag rijdt. Je kind dat voor de vijfde keer iets vraagt.

Je container is vol. Er is geen ruimte meer voor frustratie.

5. Je hebt geen geduld met jezelf

Je bent hard voor jezelf. Streng. Je verwacht perfectie.

Je vergeet iets en denkt: "Waarom ben ik zo dom?"Je maakt een fout en denkt: "Ik ben gewoon niet goed genoeg."

Die innerlijke stem wordt harder als je gespannen bent.

Wat nu?

Als je 2 of meer van deze signalen herkent, vraagt je lichaam om rust.

Niet als beloning. Als noodzaak.

Je kan blijven doorrennen. Veel mensen doen dat. Tot ze uitvallen.

Of je kan nu al luisteren. Voordat het schreeuwt.

Ik probeer het ook.

Elke dag. Om eerder te luisteren. Om zachter te zijn voor mezelf.

Om te stoppen als mijn lijf zegt "genoeg". In plaats van te wachten tot ik niet meer kan.

Het lukt niet altijd. Maar ik blijf proberen.

Jij ook?

Wat als je jezelf toestemming geeft om te stoppen?

Niet als je het "verdiend" hebt. Maar omdat je lichaam het vraagt.

Niet morgen. Niet als het rustiger wordt.

Nu.

Boek hier je ontspanningsmassage

Liefs,

Natalie

Geschreven met hoofdpijn. Maar ook met hoop. Dat we leren luisteren. Voor het te laat is.